Μια συνταγή για καλές σχέσεις!

Η εμπιστοσύνη για μένα είναι ένα συναίσθημα σιγουριάς, ασφάλειας και πίστης που μαθαίνουμε να αναπτύσσουμε από την μικρή μας ηλικία προς τους δικούς μας ανθρώπους. Εμπιστευόμαστε τον μπαμπά, την μαμά, τα αδέλφια. Ακούμε από πολύ μικρά τι μας λένε και με κλειστά τα μάτια "υπακούμε" στις οδηγίες τους. "Πρέπει να κοιμηθείς", "Πήγαινε να διαβάσεις", "Μην ξενυχτάς", "Μην κάνεις παρέα με το τάδε", "Η τάδε δεν είναι καλή κοπέλα, να προσέχεις!" είναι μερικές από τις εντολές/συμβουλές που, λίγο ως πολύ, όλοι έχουμε ακούσει και το πιο πιθανό, έχουμε ακολουθήσει. Αργότερα, όταν αρχίζουμε τα πρώτα ανεξάρτητα βήματά μας, έχουμε πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας αυτήν την εμπιστοσύνη που μπορούμε να έχουμε στους δικούς μας ανθρώπους. Και λέγοντας εμπιστοσύνη, δεν εννοώ μόνο την ακολούθηση των συμβουλών τους αλλά και την γνώση και την σιγουριά ότι θα είναι πάντα στο πλευρό μας να μας στηρίζουν. Μεγαλώνοντας και συνάπτοντας φιλίες και σχέσεις αρχίζουμε να εμπιστευόμαστε τους νέους ανθρώπους που μπαίνουν και βρίσκονται στην ζωή μας. Εμπιστευόμαστε ανθρώπους που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχουν αποδείξει ότι αξίζουν την εμπιστοσύνη μας. Εμπιστευόμαστε, όμως, κι ανθρώπους που μπορεί να μην έχει τύχει ή χρειαστεί ποτέ να το αποδείξουν. Μπορεί να περάσουν χρόνια μέχρι να αποδειχτεί τελικά αν αξίζουν ή όχι την εμπιστοσύνη μας.

Χμμ, κι αν απογοητευτούμε; Πόσο πρόθυμοι πρέπει να είμαστε να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία; Κι αν δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία (γιατί ουδείς αλάθητος, καλό είναι να δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία!) και δείξουμε ξανά εμπιστοσύνη και ανοίξουμε πάλι την καρδιά μας διάπλατα για να βάλουμε μέσα τον φίλο ή την σχέση, μα κι αν τελικά απογοητευτούμε ξανά, μετά πόσο εύκολο είναι να τον εμπιστευτούμε πάλι; Δίνουμε απλόχερα και τρίτη ευκαιρία ή γινόμαστε επιφυλακτικοί και αφήνουμε τον άλλον να προσπαθήσει να κερδίσει την εμπιστοσύνη μας; Ή κλείνουμε την πόρτα τελείως και μένουμε με την πικρία και την απογοήτευση; Ή συνεχίζουμε την σχέση (φιλική ή προσωπική) θέτοντας άτυπα και ενδόμυχα συναισθηματικά όρια; Λέμε, φτάνει... τόσο θα τον εμπιστεύομαι, τόσο θα ανοίγομαι, τόσο θα δίνομαι. Και αλήθεια, η εμπιστοσύνη έχει όρια και επίπεδα; Είναι κάτι που δίνεται ή κερδίζεται; Γιατί κάποιοι εμπιστεύονται πιο εύκολα και άλλοι πιο δύσκολα ή και καθόλου; Υπάρχουν, μήπως, οδηγίες χρήσεως τόσο για αυτούς που θέλουν να εμπιστευτούν όσο και για αυτούς που θέλουν να είναι άξιοι εμπιστοσύνης;
Το λεξικό λέει...
εμπιστοσύνη η (χωρίς πληθ.) : 1.η πίστη, η βεβαιότητα κάποιου ότι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο έχει ορισμένη ικανότητα ή ιδιότητα (εντιμότητα, ειλικρίνεια συναισθημάτων, εχεμύθεια κτλ.)
Εγώ συμπληρώνω... χωρίς εμπιστοσύνη, χωρίς αυτήν την πίστη και την βεβαιότητα για το άλλο πρόσωπο, μια σχέση (είτε προσωπική είτε φιλική) είναι επιφανειακή, χωρίς αρμονία και καταδικασμένη. Ας προσπαθήσουμε πρώτα απ' όλα λοιπόν, να είμαστε άξιοι εμπιστοσύνης εμείς οι ίδιοι, ίσως και το άλλο πρόσωπο να κάνει το ίδιο.

Κι έτσι, μπορεί να πετύχει η συνταγή... Καλή επιτυχία!

Ανασκόπηση ζωής ή κρίση μέσης ηλικίας;!

Κάπου διάβασα ότι οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από την ζωή μας για κάποιο λόγο. Τους συναντάς, τους γνωρίζεις, παίζουν (ή παίζεις) το ρόλο που έχει προκαθοριστεί και έπειτα χάνονται από την ζωή σου όσο αργά ή όσο γρήγορα μπήκαν σ' αυτή.
Υπάρχουν οι άνθρωποι που μπαίνουν ξαφνικά στη ζωή σου για πολύ μικρό διάστημα, παίζουν καθοριστικό ρόλο σε μια ή περισσότερες αποφάσεις που πρέπει να πάρεις εκείνη την περίοδο και έπειτα εξαφανίζονται το ίδιο απρόβλεπτα και ξαφνικά.
Υπάρχουν οι άνθρωποι που μένουν στη ζωή σου περισσότερο χρόνο και συνήθως ο ρόλος τους είναι πιο "διδακτικός". Έρχονται για να σου δείξουν, να σε αλλάξουν, να σε ωριμάσουν. Να σε ωθήσουν ή να σε κρατήσουν. Να σε προστατέψουν ή να σε προετοιμάσουν. Θα κάτσουν όσο χρόνο χρειάζεται ώστε να εκπληρώσουν το σκοπό τους κι έπειτα θα χαθούν κι αυτοί απ' τη ζωή σου.
Τέλος υπάρχουν οι άνθρωποι που είναι πάντα μέσα στη ζωή σου. Η οικογένεια σου, οι καρδιακοί σου φίλοι, η αδερφή-ψυχή σου, το άλλο σου μισό. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αυτοί που πάντα σε στηρίζουν και σε αγαπάνε. Χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς όρια, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς κρίση και κατάκριση, με όλη την αγνότητα, την ειλικρίνεια και την απεραντοσύνη της καρδιάς τους.
Τους ίδιους ρόλους, βέβαια, παίζεις κι εσύ στις ζωές άλλων ανθρώπων. Πιθανότατα χωρίς καν να το γνωρίζεις, έχεις γίνει ο "από μηχανής θεός" κάποιου, έχεις μπει στην ζωή κάποιου για τόσο ώστε να τον φέρεις εκεί που του πρέπει ή του μέλλει και σίγουρα είσαι και θα είσαι το στήριγμα και η παρηγοριά κάποιου.
'Ολες αυτές οι σχέσεις, όλα αυτά τα πάρε-δώσε της ζωής σου σαφώς δεν καθορίζονται από εσένα ή τους γύρω σου αλλά από μια ανώτερη Δύναμη. Εσύ, ανίδεος και ανυποψίαστος απλά ανοίγεις την πόρτα της καρδιάς σου και βάζεις ή βγάζεις τους ανθρώπους, τις σχέσεις, τα συναισθήματα. Αν κάτσεις και το σκεφτείς θα θυμηθείς πολλούς ανθρώπους που μπήκαν και βγήκαν, που εξαφανίστηκαν ή ξαναεμφανίστηκαν στη ζωή σου. Αν κάτσεις και το σκεφτείς, θα δεις και τι πήρες και τι έδωσες σε αυτούς τους ανθρώπους. Τι τους έμαθες και τι σε μάθανε. Πού τους οδήγησες και πού σε οδήγησαν.
Κλείνοντας μερικά από τα κεφάλαια της ζωής μου, θέλω να ευχαριστήσω όλους αυτούς που ήρθαν στη ζωή μου και έπαιξαν κάποιο ρόλο, όλους αυτούς που με βοήθησαν να είμαι αυτό που είμαι, όλους αυτούς που διαμόρφωσαν λίγο από τον χαρακτήρα μου (αν και χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμα!) και τέλος, σε όλους αυτούς που ήρθαν και έφυγαν από την ζωή μου θέλω να πω το αντίο που ίσως δεν πρόλαβα να πω από κοντά.
Για όλους τους άλλους ανθρώπους που θα βρίσκονται πάντα στην ζωή μου, ευχαριστώ κάθε μέρα τον Θεό που δεν με αφήνει μόνη...