Να μιλά κανείς ή να μην μιλά; Ιδού η απορία

Σας έχει τύχει ποτέ, ή μάλλον να το θέσω αλλιώς... Πόσες φορές σας έχει τύχει να θέλετε να πείτε κάτι σε κάποιον και να μην το έχετε κάνει εις το όνομα του εγωισμού, του καθωσπρεπισμού και των αμυνών σας; Πόσες φορές έχετε χάσει την ευκαιρία να ρωτήσετε αυτό που πραγματικά θέλετε ή να εκφράσετε αυτό που πραγματικά αισθάνεστε; Πόσες φορές το έχετε μετανοιώσει, αλλά και πάλι, πόσες φορές το έχετε ξανακάνει; Κατά συνέπεια, πόσες φορές έχετε αρνηθεί - συνειδητά ή ασυνείδητα - να πάρετε οποιαδήποτε ευθύνη, ακόμα και της ίδιας σας της ζωής;
Με αυτά και άλλα ερωτήματα τέτοιου είδους ξύπνησα σήμερα το πρωί (άγνωστο γιατί!). Και ξέρω ότι στα περισσότερα ερωτήματα η δική μου απάντηση είναι από αρκετές μέχρι πολλές φορές! Βέβαια, το εύλογο ερώτημα που ακολουθεί είναι "γιατί". Αλλά μου φαίνεται θα προστεθεί και αυτό μέσα στα πολλά "γιατί- ερωτήματα" που τείνουν να μένουν αναπάντητα επειδή οι απαντήσεις τους είναι συνήθως ασαφής, υποκειμενικές και αόριστες. Είναι από αυτά τα ερωτήματα που όσο και αν τα συζητάς μένεις στο τέλος με την ίδια απορία... "μα, γιατί;"

Αυτήν την φορά, λοιπόν, ούτε καν θα προσπαθήσω να απαντήσω, απλά θα υποσχεθώ στον εαυτό μου ότι την επόμενη φορά που θα θέλω να πω κάτι θα το κάνω με την ίδια ειλικρίνεια και αυτοπεποίθηση που θα μίλαγα σε ένα παιδί, χωρίς εγωισμούς, αυτολογοκρισίες και υποψιασμένες διαθέσεις...