Παίζουμε με τις λέξεις;

Λέξεις... Όλη η ζωή μας είναι συνδεδεμένη με τις λέξεις. Λέμε καλημέρα το πρωί, καληνύχτα πριν παραδοθούμε στον κόσμο των ονείρων και όλο το ενδιάμεσο διάστημα χρησιμοποιούμε περίπου 2500 λέξεις για να επικοινωνήσουμε με τον υπόλοιπο κόσμο. Άσε που μερικές φορές μιλάμε και δυνατά με τον εαυτό μας! Αν προσθέσουμε και τις λέξεις που χρησιμοποιούμε όταν απλά σκεφτόμαστε σιωπηλά καταλαβαίνουμε ότι η ζωή μας κινείται κι ολοκληρώνεται μέσα από χιλιάδες λέξεις που είτε τις κρατάμε για εμάς είτε τις ξεφουρνίζουμε αριστερά και δεξιά σε φίλους, οικογένεια, γνωστούς, περαστικούς, συνεργάτες, πωλητές και όπου αλλού μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε "συναλλαγή" μεταξύ δύο ανθρώπων. Πόσο, όμως, σκεφτόμαστε αυτά που λέμε; Πόσο χρόνο δίνουμε για να σκεφτούμε αυτό που θα πούμε, πριν το πούμε; Γιατί γνωστό πια είναι ότι ο τρόπος που μιλάμε επηρεάζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε, άρα τον τρόπο που αισθανόμαστε άρα τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε. Αν μιλάμε με αρνητικό λόγο, πχ. δεν, αλλά, μην, πρέπει, όχι κτλ. τότε κατ' επέκταση η συμπεριφορά μας γίνεται αρνητική. Πέραν όμως του γεγονότος αυτού, οι λέξεις μας, ο λόγος μας μπορεί να επηρεάσει συναισθηματικά και τον συνομιλητή μας. Και ξεκινώντας από το γεγονός ότι μπορεί απλά να χαλάσουμε την διάθεση κάποιου, υπάρχει περίπτωση να καταλήξουμε στο σημείο της φραστικής κακοποίησης ενός ατόμου.
Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει λέει ο λαός μας... και πόσο δίκιο έχουν! Η λεκτική κακοποίηση θεωρείται ως το βασικότερο είδος της ψυχολογικής κακοποίησης που μπορεί να ασκεί κάποιος συνειδητά ή ασυνείδητα. Το αν θα έχει το καθοριστικό και καταστρεπτικό αποτέλεσμα στην ψυχολογία κάποιου εξαρτάται από την εσωτερική δύναμη, πίστη και αυτοπεποίθηση καθώς και από τον ευρύτερο περίγυρο και την στήριξη που έχει το άτομο. Αν όμως μιλάμε για ένα άτομο με χαμηλή αυτοπεποίθηση και πίστη τα αποτελέσματα είναι καταστρεπτικά για την ψυχολογία του. Μεταξύ άλλων, παρουσιάζει χαμηλή αυτοεκτίμηση, παθητική ή απόμακρη στάση, μελαγχολικές και καταθλιπτικές τάσεις, απουσία δημιουργικότητας και ενθουσιασμού, αρνητική αντίληψη και εξαρτητικές σχέσεις. Σκεφτείτε όλα αυτά στην πλέον ευαίσθητη και εύθραυστη ψυχολογία των παιδιών. Παιδιών που περιμένουν στήριξη κι αγάπη από την οικογένειά τους, φροντίδα και ζεστασιά από τους πιο κοντινούς του ανθρώπους αλλά αντίθετα λαμβάνουν απόρριψη, ταπείνωση, απομόνωση, αδιαφορία και κατακρεουργισμό της συναισθηματικής τους ανάπτυξης και προσωπικότητας.
Άσχετα όμως με το αν είσαι παιδί ή ενήλικας η λεκτική κακοποίηση είναι γεγονός. Και πριν αναρωτηθούμε αν έχουμε ποτέ πέσει θύματα τέτοιου είδους ψυχολογικής βίας καλό είναι να αναρωτηθούμε αν έχουμε ποτέ - ηθελημένα ή μη - κακομεταχειριστεί κάποιον άλλο με τα δικά μας λόγια. Ίσως τον μικρό μας αδελφό, το παιδί μας, τον ηλικιωμένο γονιό μας, τον συνάδελφο, τον φίλο, τον συμμαθητή ή την σχέση μας;
Και γνωρίζοντας την δύναμη των λέξεων, γιατί από την άλλη να μην προσπαθούμε να στηρίξουμε και να ενδυναμώσουμε συναισθηματικά, τουλάχιστον τους ανθρώπους που αγαπάμε; Μια απλή, καλή κουβέντα μπορεί πραγματικά να κάνει την διαφορά...
Όταν ξέρουμε, λοιπόν,ότι αυτά που θα πούμε μπορούν να κάνουν κάποιο καλό ή κακό στην ζωή κάποιου, τι θα προτιμήσουμε;
Τι θα διαλέξουμε να πούμε σήμερα;